حرفهایی از جنس شیشه

::.ما هيچوقت در اين زندگي صاحب چيزي نيستيم و هيچ وقت چيزي از دست نمي دهيم.::

مدتهاست که بدون تو جايي نمي روم . تو را با خود به ساده ترين مخفيگاه هاي

ممکن مي برم . تو را در شاديم مخفي مي کنم . مثل يک نامه عاشقانه در روز

روشن. شادي پر ارزش ترين و کم ارزش ترين ماده در دنياست . تنها کودکان

آن را مي بينند . کودکان قديس ها و سگ هاي ولگرد و تو،تو شادي را درحين

پروازش به دام مي اندازي و بعد در همان لحظه آزادش مي کني. کاري جز اين

نمي توان با آن کرد و تو مي خندي. در برابراين شکوهي که اهدا شده،شکوهي

که دريافت شده مي خندي . حظ و فيض هميشه با قيمتي گزاف به دست مي آيند.
شادي بي نهايت تنها با شهامت بي نهايت به دست مي ايد . من شهامت تو را در

خنده ات مي شنيدم عشقي چنان قوي به زندگي که حتي زندگي هم نمي توانست

آنرا تيره کند. براي از دست دادن چيزي بايد اول صاحب آن بود ما هيچوقت در

اين زندگي صاحب چيزي نيستيم وهيچ وقت چيزي ازدست نمي دهيم دراين زندگي

فقط بايد آواز خواند

بايد با غبار روان هاي عاشق مان از ته گلو،از ته دل،ازته مغز، از ته روح آواز بخوانيم .

تقدیم به ..... ساناز خوبم!!! امضا:

(نوشین. یه دیوونه!) از پست بعدی خودش نوشته دیگه!

::.ساناز لوس نشو.::

رفتی منم می رم و فقط همین

خودت می دونی!!

امضا:نوشین (یه دیوونه)

+ نوشته شده در جمعه 11 شهریور1384ساعت 3:33 توسط ساناز |